başım hergün ağrıdı. sensizliğin ağırlığı altında ezileceğimi hissettiğim her akşam başım ağrıdı. ayrılık çok ağır geldi. bedelini ödeyemediğim çok ağır bir ayrılık yaşadım. bu her şeyime yansıdı.
günüme, geceme, ikili ilişkilerime, okuduklarıma, izlediklerime, hasretlerime kavuşmalarıma.. daha sayamayacağım çok şeye olabileceği en keskin etkiyle yansıdı. geçer sandım. zaman her şeyin ilacı sandım. sandım çünkü öyle olmasını diledim.
yattığım her uykuda gördüğüm her rüyada yaşadığım her olayda hep bir şeyler seni bana hatırlattı. önceleri seni bana hatırlatan her şeyi imha etmeye karar vermiştim. hayatımdan anı sildirmek, insan sildirmek gibi fantastik şeylere inandım.
yapmalıydım başka çarem yoktu. ve daha fazla çare aramalıydım. ilkin dost edineyim edineyim ki ağırlığını kaldıramadığım yükleri bana hafifletmesine yardımcı olur dye düşündüm. sonra kitaplar okumaya başladım. filmler izledim. yükü hafifletmek için gereken en insancıl yöntemleri denedim. sonra var oluşumun ahlaki ve etik yönlerini inceledim.
kendime çok acı çektirdim. yanlış ve olmaması gerektiğine dair kuvvetlendirdim oluşan her inancımı. günah dedim. her şeyden önce insanın kendine bu kadar acımasız davranması günah dedim. kendi kendime paradoks isimli bir parodide yer edindim.. kendimi terbiye etmeye uğraştıkça üzerime binen yük arttı. kapadım gözlerimi olmaz dedim. olmamalı dedim.
çok ağladım. çok direndim.
başım daha çok ağrıdı. dostlar edindim. çok mükemmel dostluklarım oldu, ama yükümü kaldıramayacak kadar yetersizdiler.. aşklar yaşadım. her aşk seni biraz daha daha uzaklaştırsın istedim. çivi çiviyi sökermiş düsturuna gözü kapalı olarak inanmak nedir bilir misin? istenilenler her zaman gerçekleşmiyor. kendimi çok kısıtladım hayatından uzak durmak için. beni sana ya da seni bana hatırlatacak her şeyden hem senin için, hem kendim için vazgeçmek istedim. olması gereken bu diye düşündüm.
sen, olması ya da olmaması gereken isimli bu yol ayrımına kaç kez rast geldin.. ben mi? ben rast gelmedim. mecburi istikametim olduğunu kalbime çiviler batıyormuşçasına anladım..
her uzaklaşma talebimde aslında uzaklaşan kendim oldum. pişmanlıklar her zaman olur. bu pişmanlık üzerimdeki ayrılık yükünü çok daha fazla katladı.
hayatım boyunca dürüst olmayı çok fazla beceremedim. hiç olmazsa hem sana hem kendime dürüst olayım dedim. gerçekçi olayım dedim. numaranın, sana erişebileceğim iletişim platformlarının, her şeyin yok olmasını istedim. sana söyleceklerimi hiçbir zaman derleyemedim. öyle bir gücüm olmadı. güçsüz olduğumu fark ettim. zaman zaman aslında nasıl da aciz bir hayat yaşadığıma ve aslında insanların nasıl da yaşadıkları hayatı daha iyi kılabilmek adına ne tür mücadeleler verdiklerine şahit oldum. ya da ne tür boklar yediklerine.. daha mı içtenim?
yaşım ilerliyor ve bunu durduramıyorum.
en başa dönmek kimsenin olmasa da benim kulağıma hep itici geldi.
en başa döndüm. senle ilişkimizin ilk yeşerdiği zamanlara.. geçmişten bahsedip seni manipule etmek gibi bir çakallık düşünmedim hiç..
aslında biiyordum çok acılar çekileceğini, aslında senin herhangi bir nedenden dolayı fikirlerinin değişebileceğini, görüşlerinin olgunlaşma sürecince nasıl bir başkalaşım geçireceğini.. mevcut koşulların neremizde nasıl patlayacağını..
yanlış zaman? yanlış yer? yanlış kişi? yanlış ilişki türü..
kendime hep sorular sordum. açıkçası dayanamadım. fotoğraflarına baktım hep. kendi kendimi nasıl kandırdığımı gördüm ben. kaybeden olmanın bu kadar farklı hisler yaşatacağını tahmin bile edememişim. kusura bakma sevgili..
şimdi hayatına giren insanlar oldu şüphesiz. güzel zamanlar güzel anlar geçirdin. hayat muhasebesi yapmak ki başka birinin hayatının muhasebesini yapmak. beni yoran konular oldu hep. sen ne zaman başka oldun sevgilim? hangi ara gerçekleşti bu yıkım?
sensizlikte nasıl ezildiğimi anlatmaya gücüm yetmiyor işte.. hayatımda ilk defa babam gibi otorite gördüğüm birinin karşısına geçip, seni istediğimi haykırdım. neler olabileceğini, yaşanabileceğini biliyordum.
babamdan oldum. ciğerim yandı..
senin vereceğin kararı da biliyordum. bunu bile bile bombanın fünyesini elimde patlattım. inan sıradan bir şans denemesi değildi. kobay kelimesinden nefret ediyorum sevgilim. sonsuz hüzne boğulmam gerekti diye düşündüm sonra da. herkes hata yapıyor. seni istediğimi ben beyan edeyim ki; reddedildiğim zaman istemeyen taraf sen, istenmeyen taraf ben olayım diye kurguladım. tescil edilsin istedim. büyümeyi durduramıyorum..
bu dallamalıklarımı mazur görebil istedim belki de. o rolü biçtim kendimce..
artık ayna benden ben aynadan küskün yaşıyoruz. büyüdükçe eksikliğin kocaman bir boşluk oldu içimde. bir yol gibi.. önce ben yürüdüm o yoldan sonra hız kestim duruldum soluklandım.. geçtim gittim.. sonra sen arkamdan geldin.. ve yaşayabileceğin en güzel anları yaşıyorsun belki de. sağlam çılgınlıklar yapmayı düşündüm. mesela insanın hayatına kendi elleri ile son vermesi gibi.
iyi bir hayat yaşamayı çoğu insan ister. sıcak yuva gibi kavramlar yanında kışkırtıcı bir huzuru getirebilir.
fazlasını istemedim ben.
yaşım geldi ve bi kaç sene daha böyle devam edersem toplumun benim için hazırladığı bir damga var.
normunun, damgasının ta .. ne zaman bunlardan değersiz gördüm seni.. yok. yok soru sormak yok. tamam..
tabi ki neyi yaşayıp neyi yaşamayacağıma, hayatımın nasıl seyredeceğine toplum karar vermiyor. ya da ben topluma göre modifiye etmiyorum yaşantımı.. ancak ben sensiz geçen her güne lanet ettim..
sensiz geçen her güne lanet olsun.. seni sevdim. her şeye rağmen, hayatımı senle geçirmek istedim. sen olmadan nefes bile almak istemedim.
üçüncü senesine giriyor sensizliğim.. senle gerçekleşen mutluluğuma şahit gösterecek bir insan ya da bir nesne tanımıyorum.. olmasın.
. seni istemem senin sorunun olmayabilir ya da beni istememen, o benim sorunumdur bilmiyorum..
bu kadar basit, yalın ve bayağı bir şeyi senle beraberken hiç ifade edememiştim..
"bildiğim tek bir şey var. sensiz yaşamak istemiyorum."
şimdi ise hiçbir boka yaramayacağını bildiğim halde söylüyorum işte. lanet olsun!
her şeye olan inancımı yitirdim. yeniden başlama gibi şeylere inanmıyorum. yalnızca yaşamaya ve ölmeye inanıyorum.. dünyanın nanik yaptığı en büyük iki klişe.,
off.
sensiz yaşamak ölüm demektir.
şüphesiz aşık olmaya hayatı dolu dolu yaşamaya hakkın var..
düşün. hayatlarımızı düşün.
kimseye ve hiçbir şeye ihtiyacımız olmadan kimseye muhtaç olmadan, kendi kendimize yeterek kendi bildiğimiz gibi yaşayamayı beceremedik..
güle güle sevdiğim..
senden bir dakika bile vazgeçmedim ben..
ya sen?
Kendini Kandırmak
kendini kandırmak tehlikelidir. başkasını kandırmak sancılıdır. kendimi de, onu da kandırıyorum tespiti, insanın kendisi ile yaptığı çok kutlu bir muhasebedir. evvelden beri, allengirli hayaller kurabiliyorum diye kendimi onurlandırırdım. hayalin "kurulabilmek" fiili üstüne oturamadığını anladığım kadar gerçekti bu kandırma.. düpedüz kendimi de onu da kandırıyordum.
ilgisini "kendime" konumlandırmaya çalışarak, dünya var olduğu sürece gizemini koruyan hadiselerin dikkat çekici olduğunu bastırarak, gizemli olup da kurcalanmaması gereken önemli olayların realistliği ile onu inandırıyordum kendime.. evet biraz da küstahca bir kandırmaca bu.. biraz daha zorlasaydım, beni telepatinin mucidi sanabilirdi. abartı son sürat.
uzaylılara "toynanı si..timin uzaylıları" diyebilecek bir mizaca sahip olduğumu hiç bilmesin istiyordum, kuğu gibi endamına kapıldığımda ve gamzelerinin şirinliğine ne acaip dediğimde ona..
"dediğimde"
hiç demedim. hiçbir zaman da duyamayacak..
domestos arsızı bir mikrop gibi, beşeri oluyordum vücudunda.. sanki zehirliyordum onu.. zihnine kusuyormuş gibi, bildiğim üç beş kıçı kırık "enteresan" bilgiyi edepsizce pazarlamaya çalışıyordum ona..
üstelik bu pazarlığı, onun üzerine; "gözlerimizdeki ışıltının bedenimizi yakmaya gücü yeten bir kıvılcım olduğuna inandığını varsayarak kuruyordum..
varsayım ve hayal arasındaki ince çizgi üzerinde gelip gitmenin ne olduğu bilmem de buna tekabul ediyor..
manyetizm hakkında çok bilgi sahibi olmamama rağmen, "insan fıtratı üzerinde etkili bir akım olduğuna inandırmaya çalışıyordum onu". edepsizce..
manyetizm bir akım değil ki.. çocuk kandırmadığımı biliyordum.
etik ya da değil, bu edepsiz pazarlama stratejim "ıssız adam ı izledin mi" sorusuna dönüşüp, pazar payımı arttıran bir kompliman olarak geri dönüyordu bana.. kar marjım artıyordu. hafiften kapital bir sevinç kapladı içimi.. marketler zinciri sahibi bir hüseyin peyda'ya dönüşüyordum yavaş yavaş..
güzel! işletmem tekeline almaya başlayacak piyasayı! küstahça sırıtıyordum.. hayali bir kristal viski kadehi var elimde.
kandırma ve kandırılma aynı anda devam ediyordu..
"ıssız adam, türk kadınına yapılmış bir hakarettir dedim.." ses tellerim çok keskin titremişti bu kez. ve vurgum, bunun neredeyse bir doktrin olduğunu haykırıyordu personel servisi akademisinde.. "hakarettir. çünkü.." `çünkü` dediğimde içimden bir sesin eyvah dediğini duymuştum. çünkü diye devam ettim; "ada denilen o karakter, erkeklerin ciğerini okuyan o kutsal kadın, erkeklerin ikiyüzlülüğü tespiti ile budur nan cümlesi ile eşlik edilen o replikleri, ne de güzel dizdi oğlanın suratına. inci gibi..."
amma!
"ona yakıştırdığım yıkılmaz bir kale metaforum, o kadar kısa bir sürede alper denen adama direnememesiyle paranpirçik oldu.." dikkatli bakışlarını gözlemliyordum. devam ettim. "budur nanlar havaya uçtu hep.. oldu mu yani bu? dedim.
filmdir tamamdır güzeldir de, böyle bir hakaret olur mu?? hem de ada karakterine yıkılmaz deyişimin muaddilli, rıdvan hoca nın gol olur u idi. güvendiydim ben o kadına.." dedim..
içimdeki sesin eyvahı hain sorular yumağına evrilip vaveylaya dönüşüyordu.. allah ım. çok mu sığ oldu bu? çok mu düzüm yoksa ben? sçtım mı ki? kafasında, elime verecek bir argüman mı saklıyordu yoğusam? acaba slumdog millionaire i masaya yatırıp, bu savaşı kendi sahama mı çekse idim?.. o kadar da izledim, uykusuz kaldım gece gece oscar töreni diye, izledim de ne oldu? gidip yatsamıydım?
bu sorular kalelerime sızan birer akıncı gibiydiler..
eyvah!
hislerim, sinsice yaptığım bu kandırma işleminin her an deşifre olacağından şüpheleniyordu.. bu aşağılık oyunlarımın, bu küçük hesaplarımın elimde patlaması an meselesi idi..
o an kendimi, `john locke` gibi hissettim canlar. john locke.. özelsin özelsin denilip pışpışlanmak, lidersin denilip, kullanılmak.. her kazığın en son ve sağlam girdiği keltoş john bendim o gün.. tı odırs azıma sıçacaktı.. umutlarımın tükenmeye başladığı o an;
ıssız adamı başlatıp, devam eden olarak; `nasıl ya`! dedi klasik bir tepki ile..
belki de ilgisini tamamen kendimde toplamak istediğim için, kendime gereksiz misyon bir yükledim.. pusuya yatmıştım. basit bir anlatım bozukluğu yapmasını bekliyordum ya da yanlış bir telaffuz..
"canım kuğum, güzel gamzelim! aslında o söylediğin cümle bir anlatım bozukluğu muhteva ediyor.. sen gibi birine yakışıyor mu ha!! onun aslı şu olacak biy biy biy biy.... "
yok yok! böyle bir cümle kurmaya büzüğüm müsade etmezdi..
kendi anlatım bozukluklarımdan haberim bile yokken yapamazdım bunu. nefretini kazanmak istemiyordum bu kandırmacada.
aklımda, onun "nasıl ya" tepkisi kaldı..bu masum tepki gözümü kırpmamla beni italya mafta cemiyetinin içine itti...
ben sicilya kökenli bir mafya liderinin safkan veliaht torunu, sicilya yarımadası için önemli bir asil,
o ise; hasmımız olan diğer mafya ailesinin prensesi "zeytinlik ağaçları arasında dolaşan yürek yakıcı ayın ondürdü"
hayırlı olan da, ailelerimizin sevgili olduğumuzu bilmemesi iken; ben, kendimi kandırmanın en bariz örneklerini sergiliyordum göz kırpıştırma seanslarımda.
uyanman gerek bay adonis dedi bana tatlı bir oyun oynayan beynim`: kandırık değirmeni`. adım bay adonis değildi. ben asil ya da veliaht değildim.. gözümü açmamla e-5 üzerinde kumburgaz dolaylarında olduğumu anlamam uzun sürmedi.. üstelik açıköğretim sınavları yakındı ve ben yardımcı kitabın o mavimsi ön ve arka kapağını gördüğümde midem bulanıyordu. kazanacaksınız! nasıl kazanacaz lan!? kıza, kuğuma, sevdiğime; seni sevdim ben! ete kemiğe büründüm sana aşık gördündüm diyemiyorum.. nasıl olacak??
tek bir gerçek vardı; o prensesti. yüzüne doğrultup yüzümü, ona bağırarak; "zeytinlik ağaçları arasında dolaşan yürek yakıcı ayın ondürdü güzeli" diyemezdim..
şehirlerarası yollarda, sigara içmenin serbest olduğu dönemi görmüş olan ve sürücüsü tarafından ayaküstü sohbetlerde v8 motorlu tabir edilen mercedes 0 303 marka otobüsümüz, benim muhitime doğru geliyordu.. otobüsün, şehirlerarası yollarda sigara içilen döneme tanıklık ettiğini, griye çalan perdeleri ele veriyordu.. bu perdelerin hala öksürdüğünü ve beni elem hatıralara sürüklediğini hiç bilmeyecekti kuğum.. konuşamayacaktık hiç.. anlatamayacaktım..
onun hayatında, kenan doğulu nun animasyon klibinde`: dön gel` ancak dikkat edildiğinde görünen meteksan gizli reklamı gibi sönük kalacağım belki de..
inecektim servisten az sonra ve kandırıldığını o bilmeyecekti..
apaçık bir kandırma..
hayatım boyunca kendimi çok kandırdım.
evet. kandırdım.
evet. ona birçok şeyi söyleyemedim.
evet. güneşe bakıp olgunlaşmanın verdiği can sıkıntısıyla, tarlanın ortasında, kendi çekirdeğini çitleyen bir ayçiçeğiydim,
sevdim ama lan onu. sevdim lan.. seven insan basit hesaplar yapar mı deme bana. yakışır mı sevene cananını kandırmak yakışır mı, aşk şarabından içmek yerine aktarda satılan zencefil yağını gargara yapmak deme! deme..
bu pazarlıklarımın, çabalarımın, edepsizliğimin birer kağıt iskambil tanecikleri olduğunu yüzüme vurma benim..
yapımın, üçüncü kata geldiğini sana nasıl bertaraf ederim??
üzerine sağlam katların çıkılamayacağını ve kendi seyir defterimde, yirmidört yaşımın kuğumla anılmasını nasıl gizlerim??
nasıl gizlerim gerçekten yahu?`: önce onu sonra kendimi kandırmayarak`
ilgisini "kendime" konumlandırmaya çalışarak, dünya var olduğu sürece gizemini koruyan hadiselerin dikkat çekici olduğunu bastırarak, gizemli olup da kurcalanmaması gereken önemli olayların realistliği ile onu inandırıyordum kendime.. evet biraz da küstahca bir kandırmaca bu.. biraz daha zorlasaydım, beni telepatinin mucidi sanabilirdi. abartı son sürat.
uzaylılara "toynanı si..timin uzaylıları" diyebilecek bir mizaca sahip olduğumu hiç bilmesin istiyordum, kuğu gibi endamına kapıldığımda ve gamzelerinin şirinliğine ne acaip dediğimde ona..
"dediğimde"
hiç demedim. hiçbir zaman da duyamayacak..
domestos arsızı bir mikrop gibi, beşeri oluyordum vücudunda.. sanki zehirliyordum onu.. zihnine kusuyormuş gibi, bildiğim üç beş kıçı kırık "enteresan" bilgiyi edepsizce pazarlamaya çalışıyordum ona..
üstelik bu pazarlığı, onun üzerine; "gözlerimizdeki ışıltının bedenimizi yakmaya gücü yeten bir kıvılcım olduğuna inandığını varsayarak kuruyordum..
varsayım ve hayal arasındaki ince çizgi üzerinde gelip gitmenin ne olduğu bilmem de buna tekabul ediyor..
manyetizm hakkında çok bilgi sahibi olmamama rağmen, "insan fıtratı üzerinde etkili bir akım olduğuna inandırmaya çalışıyordum onu". edepsizce..
manyetizm bir akım değil ki.. çocuk kandırmadığımı biliyordum.
etik ya da değil, bu edepsiz pazarlama stratejim "ıssız adam ı izledin mi" sorusuna dönüşüp, pazar payımı arttıran bir kompliman olarak geri dönüyordu bana.. kar marjım artıyordu. hafiften kapital bir sevinç kapladı içimi.. marketler zinciri sahibi bir hüseyin peyda'ya dönüşüyordum yavaş yavaş..
güzel! işletmem tekeline almaya başlayacak piyasayı! küstahça sırıtıyordum.. hayali bir kristal viski kadehi var elimde.
kandırma ve kandırılma aynı anda devam ediyordu..
"ıssız adam, türk kadınına yapılmış bir hakarettir dedim.." ses tellerim çok keskin titremişti bu kez. ve vurgum, bunun neredeyse bir doktrin olduğunu haykırıyordu personel servisi akademisinde.. "hakarettir. çünkü.." `çünkü` dediğimde içimden bir sesin eyvah dediğini duymuştum. çünkü diye devam ettim; "ada denilen o karakter, erkeklerin ciğerini okuyan o kutsal kadın, erkeklerin ikiyüzlülüğü tespiti ile budur nan cümlesi ile eşlik edilen o replikleri, ne de güzel dizdi oğlanın suratına. inci gibi..."
amma!
"ona yakıştırdığım yıkılmaz bir kale metaforum, o kadar kısa bir sürede alper denen adama direnememesiyle paranpirçik oldu.." dikkatli bakışlarını gözlemliyordum. devam ettim. "budur nanlar havaya uçtu hep.. oldu mu yani bu? dedim.
filmdir tamamdır güzeldir de, böyle bir hakaret olur mu?? hem de ada karakterine yıkılmaz deyişimin muaddilli, rıdvan hoca nın gol olur u idi. güvendiydim ben o kadına.." dedim..
içimdeki sesin eyvahı hain sorular yumağına evrilip vaveylaya dönüşüyordu.. allah ım. çok mu sığ oldu bu? çok mu düzüm yoksa ben? sçtım mı ki? kafasında, elime verecek bir argüman mı saklıyordu yoğusam? acaba slumdog millionaire i masaya yatırıp, bu savaşı kendi sahama mı çekse idim?.. o kadar da izledim, uykusuz kaldım gece gece oscar töreni diye, izledim de ne oldu? gidip yatsamıydım?
bu sorular kalelerime sızan birer akıncı gibiydiler..
eyvah!
hislerim, sinsice yaptığım bu kandırma işleminin her an deşifre olacağından şüpheleniyordu.. bu aşağılık oyunlarımın, bu küçük hesaplarımın elimde patlaması an meselesi idi..
o an kendimi, `john locke` gibi hissettim canlar. john locke.. özelsin özelsin denilip pışpışlanmak, lidersin denilip, kullanılmak.. her kazığın en son ve sağlam girdiği keltoş john bendim o gün.. tı odırs azıma sıçacaktı.. umutlarımın tükenmeye başladığı o an;
ıssız adamı başlatıp, devam eden olarak; `nasıl ya`! dedi klasik bir tepki ile..
belki de ilgisini tamamen kendimde toplamak istediğim için, kendime gereksiz misyon bir yükledim.. pusuya yatmıştım. basit bir anlatım bozukluğu yapmasını bekliyordum ya da yanlış bir telaffuz..
"canım kuğum, güzel gamzelim! aslında o söylediğin cümle bir anlatım bozukluğu muhteva ediyor.. sen gibi birine yakışıyor mu ha!! onun aslı şu olacak biy biy biy biy.... "
yok yok! böyle bir cümle kurmaya büzüğüm müsade etmezdi..
kendi anlatım bozukluklarımdan haberim bile yokken yapamazdım bunu. nefretini kazanmak istemiyordum bu kandırmacada.
aklımda, onun "nasıl ya" tepkisi kaldı..bu masum tepki gözümü kırpmamla beni italya mafta cemiyetinin içine itti...
ben sicilya kökenli bir mafya liderinin safkan veliaht torunu, sicilya yarımadası için önemli bir asil,
o ise; hasmımız olan diğer mafya ailesinin prensesi "zeytinlik ağaçları arasında dolaşan yürek yakıcı ayın ondürdü"
hayırlı olan da, ailelerimizin sevgili olduğumuzu bilmemesi iken; ben, kendimi kandırmanın en bariz örneklerini sergiliyordum göz kırpıştırma seanslarımda.
uyanman gerek bay adonis dedi bana tatlı bir oyun oynayan beynim`: kandırık değirmeni`. adım bay adonis değildi. ben asil ya da veliaht değildim.. gözümü açmamla e-5 üzerinde kumburgaz dolaylarında olduğumu anlamam uzun sürmedi.. üstelik açıköğretim sınavları yakındı ve ben yardımcı kitabın o mavimsi ön ve arka kapağını gördüğümde midem bulanıyordu. kazanacaksınız! nasıl kazanacaz lan!? kıza, kuğuma, sevdiğime; seni sevdim ben! ete kemiğe büründüm sana aşık gördündüm diyemiyorum.. nasıl olacak??
tek bir gerçek vardı; o prensesti. yüzüne doğrultup yüzümü, ona bağırarak; "zeytinlik ağaçları arasında dolaşan yürek yakıcı ayın ondürdü güzeli" diyemezdim..
şehirlerarası yollarda, sigara içmenin serbest olduğu dönemi görmüş olan ve sürücüsü tarafından ayaküstü sohbetlerde v8 motorlu tabir edilen mercedes 0 303 marka otobüsümüz, benim muhitime doğru geliyordu.. otobüsün, şehirlerarası yollarda sigara içilen döneme tanıklık ettiğini, griye çalan perdeleri ele veriyordu.. bu perdelerin hala öksürdüğünü ve beni elem hatıralara sürüklediğini hiç bilmeyecekti kuğum.. konuşamayacaktık hiç.. anlatamayacaktım..
onun hayatında, kenan doğulu nun animasyon klibinde`: dön gel` ancak dikkat edildiğinde görünen meteksan gizli reklamı gibi sönük kalacağım belki de..
inecektim servisten az sonra ve kandırıldığını o bilmeyecekti..
apaçık bir kandırma..
hayatım boyunca kendimi çok kandırdım.
evet. kandırdım.
evet. ona birçok şeyi söyleyemedim.
evet. güneşe bakıp olgunlaşmanın verdiği can sıkıntısıyla, tarlanın ortasında, kendi çekirdeğini çitleyen bir ayçiçeğiydim,
sevdim ama lan onu. sevdim lan.. seven insan basit hesaplar yapar mı deme bana. yakışır mı sevene cananını kandırmak yakışır mı, aşk şarabından içmek yerine aktarda satılan zencefil yağını gargara yapmak deme! deme..
bu pazarlıklarımın, çabalarımın, edepsizliğimin birer kağıt iskambil tanecikleri olduğunu yüzüme vurma benim..
yapımın, üçüncü kata geldiğini sana nasıl bertaraf ederim??
üzerine sağlam katların çıkılamayacağını ve kendi seyir defterimde, yirmidört yaşımın kuğumla anılmasını nasıl gizlerim??
nasıl gizlerim gerçekten yahu?`: önce onu sonra kendimi kandırmayarak`
Zamansız Veda Ettiğimiz Şehirler
her ayrılığı zamansız olarak nitelendirmek, o vedaya bir mistizm katmıyor elbet. söyleyebileceğim en duru şey; benim şanlıurfa ya ettiğim vedanın zamansız oluşudur. belki de zaman, telafi olarak; ilk başlarda ait olunmayan, sonra bir parçası haline gelinen memleketleri, birer tatlı anı merkezlerine dönüştürüyordur.
bu yaptığıyla, sadakatsizliğini telafi ediyor gerçekten. zaman olgusu, ayrılırkenki zulmü, unutturduklarıyla dengede tutan en pahalı mecra..
şanlıurfa. gap ın başkenti, peygamberler şehri..
ebeveyne o şehre ait olan başka birine aşık olduğunu söyleyememe sancısı taşıdığımdan haberi vardı şanlıurfa nın. bir sürü türkü öğrendiğim bu şehre, tam anlamıyla "zamansız bir veda havası" çığırarak teşekkür edemezdim. göğe, yere, havaya, suya küstüm bu yüzden. bir daha çiğköfte yemeyi istemedim mesela. çünkü en güzel çiğköfte, o şehirde yenilendi. mucitleri, erbablarıydı. şehir içi ulaşımı sağlamak, modern ulaşım alternatifleri ile gerçekleşmiyordu, zamansız ayrıldığım bu şehirde de.
adları midibus, bahtları ufak araba olarak tayin edilmiş araçlar görüyordu o işi. yolcu sıfatıyla da, tanımı son şeklini alıyordu.
yolcu minibüsü..
panjurunda, bir kaplanın şaha kalkışını temsil eden logosuyla yanaştı kaldırıma bu peugeot marka minibüs, yer bulamayıp ayakta kalmış yerel yolcuları vardı içinde. kendisini beklediğim durağa geldiğinde, içinden epeyce yolcu tahliye oldu. benim beklediğim başlangıç durağım, inen yolcuların bitiş durağıydı. hemen kapı eşiğinde bekleyen çocuk, saati geldiğinde, ötmesi gereken bir guguk kuşu gibi, misyonunu hakkıyla yerine getirdi. sıradaki duraklara adını veren semtleri, avazla bağırarak saydı;
"bahçelievler! bağlarbaşı! şehitlik!"
üzerinde penye bir forma vardı. olması gerektiği gibi bir kumaş türü değildi penye, galatasaray forması için. alışılmışın dışında bir kumaş türü üzerine, galatasaray futbol klübünün lisans logosunu aramak, yadırganabilirdi o çocuk tarafından.
sahte forma idi üzerindeki,
koltuk altı bezleri, performansının üzerinde bir ter salgısı yapmıştı.
en fazla onuç yaşını gösteren bu çocuğun masumiyetini, penyesinin koltuk altındaki yırtık bile ifşa edebilirdi.
masumiyet anıtına, birtek sol eliyle kavradığı bozuk paralar ve kirden renkleri solmuş küçük meblağlı kağıt paralar kusur teşkil ediyordu. muavin tabir olunan mesleğin icracısı idi onuç yaşındaki yorgun bedeni.
"evet yeni binenler" dedi, paraları tuttuğu avucuna bir kusur da ben inşa ettim. ödedim yol ücretini bozuk para cinsinden. yükselen viteslerle eş zamanlı homurdanan motor, isyan ediyor gibiydi. kent merkezi sıcaklığının, kırk dereceden fazla olduğunu söyleyen gösterge, bu isyanı haklı bulmama neden oluyordu. organiklerin çekmek istedikleri isyan bayraklarını, hep mekanikler çekiyordu gönderlere bu şehirde. sıcaklığı da şanlıydı adı gibi...
şanlıurfa kent merkezi burası. güzel urfa. sıcak urfa. peygamberler şehri canım urfa.
bu şehirde, sokak aralarında satılan eskimo ismindeki meyve aromalı buz, asla bir serinlik istikameti göstermiyordu satıldığı sokağın başında. minibüsteki çocuğun penyesi, anlaşılan çok modaydı bu şehirde yaşayan diğer akranları arasında. eskimo satan çocuklar da modaya ayak uydurmuştu. kimi renk değişikliğine gitmiş, sarı lacivert ve siyah beyaz tonları benimsemişti. benimse üzerimde, bedenime yapışmış bir gömlek vardı sadece. sıcakla bu kadar imtihan olunan bir memleketten, sıcağı özünde barındıran acı bir yiyeceğin, tüm ülke sathında yaygınlaşıp meşhur olması, hayli ilginç bir detay.
çiğköfteler ne acı,
ayran bunun ilacı..
dizeleri de, sanıyorum bu ironiyi ferahlatıyor.
"şehitlik son durak!" dedi muavin çocuk. inmek üzere hareketlenen birkaç kişi kalmıştık minibüste. indiğim yerde, ağaç gölgesi imkanından yararlanılabilcek, muavin çocuğun şu an olması gerektiği yere, bir çocuk parkına yöneldim.
belli ki; şanlıurfa dan ayrılmadan evvel, iyice havasını solumak, kendi kendimle kalabilmek için yapmışım. bir anı olarak anlatılmaz sanırım.
salıncak, kaydırak, tahreravalli, banklar.. tam tekmil bu çocuk parkı, bende bi sigara yakma isteği uyandırdı ve bu azap sıcağında bu gölge lüksünü kaçıramazdım. içtiğim sigaraya, çocukluk dönemini çılgınca yaşayan çocukların yaydığı cıvıltı, eşlik etti.
tamamen yanlış anladığı fikir akımlarını, haliyle doğru yorumlayamayan, bir ruh hastası yolunda hızla izlerliyordum.. farkediyordum ama tepkisizdim olanlara.. az önceki kısa minibus yolculuğum, ancak önümdeki uzun, upuzun yolculuğun bir nazar boncuğu olabilirdi. ve bu şehirdeki son kısa yolculuğumdu. bir de gizli bir sevdam vardı bu şehirde. tek taraflı yaşadığım harikulade bir aşk. onun sayesinde tek taraflı aşka sempati duyduğumdan hiç haberi olmayacak kendisinin.. tabii onu gizlice gözlemlediğimden de. urfa dağlarında, gezen bir ceylan görememiştim ama onu görmüştü gözlerim bir kere.. karşısına çıkıp bikaç kelime konuşmuşluğum olmadı hiç, bir şeyleri anlamsızlaştırma riski yüzünden.
platonik olduğu için güzeldi ve bu yüzden harikulade sıfatını hak ediyordu.. hayat arşivimin köhne, karanlık bir yerinde barındırmadım bu masum sevdayı ama şehirden ayrılırken de, deşifre etmeyecektim tek taraflı sevdamı.
sıra gecelerine, taklacı güvercinlerine, burunlarındaki hızmayı otuz yıl taşımış, aile reisi konumundaki otoriter kadınlarına, bulundukları gölde mutlu görünen, hayranlıkla izlediğim, kül rivayeti eseri odunsu balıklarına, ceylanpınarı na, birecik ine, suruç una, `kazancı bedih` ine, ahmet erseven iköğretim okuluna, ipekyoluna, `isot`una, tütün saran, yıpranmış avuçlu amcalara, eyüp peygamber makamına, mancınık kalelerine, sokakta `gülle` oynayan çocuklarına, nasıl hoşçakal diyeceğimi, nasıl veda edeceğimi düşündükçe, utanıyordum.. ve buradan ayrıldıktan sonra "yeni" yaşam düzenimin nasıl olacağını sorguluyordum..
yeni olgusunun olduğu yerde, muhakkak bir eski kalıyor. kıyamadığımız eskilerimizi şereflendiriyoruz çoğu zaman.
örneğin; yeni kelimesi ile aynı cümlede kullanmayarak başlıyoruz, onore etmeye eskiyi.. `: bu örneği saymıyorum tabii`
sorgu, insanda hemen oracıkta bir mağara inşa edip, kaçma isteği, yerin dibinden ilerleme fanzini uyandırıyor. ilerleyen saniyeler, sorguyu yazgıya dönüştürüyor.
sus! diyememeyi, şimdilik yalnızca insan aciziyeti olarak yorumlamama el veriyor, yaşadığım hayat tecrübesi.
yıllarımızı birbirimize emanet ederek yaşadığımız bu güzel memlekete, sadece "güle güle şanlıurfa" demek çok sincise geliyordu bana. benim için bu şehri terk etmek zorunda olmak, türküsünde ömer e;
"ağam olasan ömer, paşam olasan ömer" dizeleri ile haykıran kadına, ömer e aşık olan kadına, ismim ömer olmadığı halde, ihanet etmekti.
memuriyetinin son yıllarına yaklaşan babamın bu ihanetten haberi yoktu..
şanlıurfa ya, son bir söz söyleyecek gücü bulamıyordum kendimde. mırıldanarak "gönlümün gözü çıksın" diyebildim, hafif bir tebessümle.
bu yaptığıyla, sadakatsizliğini telafi ediyor gerçekten. zaman olgusu, ayrılırkenki zulmü, unutturduklarıyla dengede tutan en pahalı mecra..
şanlıurfa. gap ın başkenti, peygamberler şehri..
ebeveyne o şehre ait olan başka birine aşık olduğunu söyleyememe sancısı taşıdığımdan haberi vardı şanlıurfa nın. bir sürü türkü öğrendiğim bu şehre, tam anlamıyla "zamansız bir veda havası" çığırarak teşekkür edemezdim. göğe, yere, havaya, suya küstüm bu yüzden. bir daha çiğköfte yemeyi istemedim mesela. çünkü en güzel çiğköfte, o şehirde yenilendi. mucitleri, erbablarıydı. şehir içi ulaşımı sağlamak, modern ulaşım alternatifleri ile gerçekleşmiyordu, zamansız ayrıldığım bu şehirde de.
adları midibus, bahtları ufak araba olarak tayin edilmiş araçlar görüyordu o işi. yolcu sıfatıyla da, tanımı son şeklini alıyordu.
yolcu minibüsü..
panjurunda, bir kaplanın şaha kalkışını temsil eden logosuyla yanaştı kaldırıma bu peugeot marka minibüs, yer bulamayıp ayakta kalmış yerel yolcuları vardı içinde. kendisini beklediğim durağa geldiğinde, içinden epeyce yolcu tahliye oldu. benim beklediğim başlangıç durağım, inen yolcuların bitiş durağıydı. hemen kapı eşiğinde bekleyen çocuk, saati geldiğinde, ötmesi gereken bir guguk kuşu gibi, misyonunu hakkıyla yerine getirdi. sıradaki duraklara adını veren semtleri, avazla bağırarak saydı;
"bahçelievler! bağlarbaşı! şehitlik!"
üzerinde penye bir forma vardı. olması gerektiği gibi bir kumaş türü değildi penye, galatasaray forması için. alışılmışın dışında bir kumaş türü üzerine, galatasaray futbol klübünün lisans logosunu aramak, yadırganabilirdi o çocuk tarafından.
sahte forma idi üzerindeki,
koltuk altı bezleri, performansının üzerinde bir ter salgısı yapmıştı.
en fazla onuç yaşını gösteren bu çocuğun masumiyetini, penyesinin koltuk altındaki yırtık bile ifşa edebilirdi.
masumiyet anıtına, birtek sol eliyle kavradığı bozuk paralar ve kirden renkleri solmuş küçük meblağlı kağıt paralar kusur teşkil ediyordu. muavin tabir olunan mesleğin icracısı idi onuç yaşındaki yorgun bedeni.
"evet yeni binenler" dedi, paraları tuttuğu avucuna bir kusur da ben inşa ettim. ödedim yol ücretini bozuk para cinsinden. yükselen viteslerle eş zamanlı homurdanan motor, isyan ediyor gibiydi. kent merkezi sıcaklığının, kırk dereceden fazla olduğunu söyleyen gösterge, bu isyanı haklı bulmama neden oluyordu. organiklerin çekmek istedikleri isyan bayraklarını, hep mekanikler çekiyordu gönderlere bu şehirde. sıcaklığı da şanlıydı adı gibi...
şanlıurfa kent merkezi burası. güzel urfa. sıcak urfa. peygamberler şehri canım urfa.
bu şehirde, sokak aralarında satılan eskimo ismindeki meyve aromalı buz, asla bir serinlik istikameti göstermiyordu satıldığı sokağın başında. minibüsteki çocuğun penyesi, anlaşılan çok modaydı bu şehirde yaşayan diğer akranları arasında. eskimo satan çocuklar da modaya ayak uydurmuştu. kimi renk değişikliğine gitmiş, sarı lacivert ve siyah beyaz tonları benimsemişti. benimse üzerimde, bedenime yapışmış bir gömlek vardı sadece. sıcakla bu kadar imtihan olunan bir memleketten, sıcağı özünde barındıran acı bir yiyeceğin, tüm ülke sathında yaygınlaşıp meşhur olması, hayli ilginç bir detay.
çiğköfteler ne acı,
ayran bunun ilacı..
dizeleri de, sanıyorum bu ironiyi ferahlatıyor.
"şehitlik son durak!" dedi muavin çocuk. inmek üzere hareketlenen birkaç kişi kalmıştık minibüste. indiğim yerde, ağaç gölgesi imkanından yararlanılabilcek, muavin çocuğun şu an olması gerektiği yere, bir çocuk parkına yöneldim.
belli ki; şanlıurfa dan ayrılmadan evvel, iyice havasını solumak, kendi kendimle kalabilmek için yapmışım. bir anı olarak anlatılmaz sanırım.
salıncak, kaydırak, tahreravalli, banklar.. tam tekmil bu çocuk parkı, bende bi sigara yakma isteği uyandırdı ve bu azap sıcağında bu gölge lüksünü kaçıramazdım. içtiğim sigaraya, çocukluk dönemini çılgınca yaşayan çocukların yaydığı cıvıltı, eşlik etti.
tamamen yanlış anladığı fikir akımlarını, haliyle doğru yorumlayamayan, bir ruh hastası yolunda hızla izlerliyordum.. farkediyordum ama tepkisizdim olanlara.. az önceki kısa minibus yolculuğum, ancak önümdeki uzun, upuzun yolculuğun bir nazar boncuğu olabilirdi. ve bu şehirdeki son kısa yolculuğumdu. bir de gizli bir sevdam vardı bu şehirde. tek taraflı yaşadığım harikulade bir aşk. onun sayesinde tek taraflı aşka sempati duyduğumdan hiç haberi olmayacak kendisinin.. tabii onu gizlice gözlemlediğimden de. urfa dağlarında, gezen bir ceylan görememiştim ama onu görmüştü gözlerim bir kere.. karşısına çıkıp bikaç kelime konuşmuşluğum olmadı hiç, bir şeyleri anlamsızlaştırma riski yüzünden.
platonik olduğu için güzeldi ve bu yüzden harikulade sıfatını hak ediyordu.. hayat arşivimin köhne, karanlık bir yerinde barındırmadım bu masum sevdayı ama şehirden ayrılırken de, deşifre etmeyecektim tek taraflı sevdamı.
sıra gecelerine, taklacı güvercinlerine, burunlarındaki hızmayı otuz yıl taşımış, aile reisi konumundaki otoriter kadınlarına, bulundukları gölde mutlu görünen, hayranlıkla izlediğim, kül rivayeti eseri odunsu balıklarına, ceylanpınarı na, birecik ine, suruç una, `kazancı bedih` ine, ahmet erseven iköğretim okuluna, ipekyoluna, `isot`una, tütün saran, yıpranmış avuçlu amcalara, eyüp peygamber makamına, mancınık kalelerine, sokakta `gülle` oynayan çocuklarına, nasıl hoşçakal diyeceğimi, nasıl veda edeceğimi düşündükçe, utanıyordum.. ve buradan ayrıldıktan sonra "yeni" yaşam düzenimin nasıl olacağını sorguluyordum..
yeni olgusunun olduğu yerde, muhakkak bir eski kalıyor. kıyamadığımız eskilerimizi şereflendiriyoruz çoğu zaman.
örneğin; yeni kelimesi ile aynı cümlede kullanmayarak başlıyoruz, onore etmeye eskiyi.. `: bu örneği saymıyorum tabii`
sorgu, insanda hemen oracıkta bir mağara inşa edip, kaçma isteği, yerin dibinden ilerleme fanzini uyandırıyor. ilerleyen saniyeler, sorguyu yazgıya dönüştürüyor.
sus! diyememeyi, şimdilik yalnızca insan aciziyeti olarak yorumlamama el veriyor, yaşadığım hayat tecrübesi.
yıllarımızı birbirimize emanet ederek yaşadığımız bu güzel memlekete, sadece "güle güle şanlıurfa" demek çok sincise geliyordu bana. benim için bu şehri terk etmek zorunda olmak, türküsünde ömer e;
"ağam olasan ömer, paşam olasan ömer" dizeleri ile haykıran kadına, ömer e aşık olan kadına, ismim ömer olmadığı halde, ihanet etmekti.
memuriyetinin son yıllarına yaklaşan babamın bu ihanetten haberi yoktu..
şanlıurfa ya, son bir söz söyleyecek gücü bulamıyordum kendimde. mırıldanarak "gönlümün gözü çıksın" diyebildim, hafif bir tebessümle.
Rüyalar ve Dadaizm
gördüğüm dadaist rüyanın etkisinden çıkamadığım bir hoşluktu gözlerin. rüyaların belirlediği yasal sınırlarda yaşıyor olmak ne onunmaz bir felaket. kasabamı çığ felaketine maruz bırakacak güçteki gözlerin. hiçbir zaman kendi gözlerimin karşısına alıp, "bir ifade olacaksa bunu onlara bırakalım" diyemeyeceğim kudretteki gözlerin.. ayakta durma ferini bana bahşetmeyen gözlerin. gördüğümde ilk defa aşk belirtilerimin ayyuka çıktığı gözlerin. dertli olmayı, hisli olmaya tercih etmekten başka bir yol bırakmadın bana. bunun da tercümanı gözlerin oldu. kendi parıldayan ışıltısının aksini, sende göremeyecek olan gözlerim.. dünyayı sana tanıttı da, bana bir açıklama getirmedi gözlerin. getirdi mi yoksa?
"hoş kal sevdiğim"
"ben giderim adım kalır"
"alışkanlıklarını da götürüyorum"
bana neyi reva gördüğünü bilmediğim gözlerine bakmaya şimdi çok pişmanım. kahrolası bir illet ki; yürek üstüne kezzap dökülmüş, döktüğü yerde çimenlerin yeşeremeyeceği ya da ne olduğunu çözümleyemediğim insani hislerim yasak artık bana. kendi insanlığımı yasakladım kendime..
bakamam gözlerine. ben hayalet olmayı tercih ettim. hazmedemediğim bakışlarını dağ gibi devirdin üzerime. kendi cenazesinde aymazlık eden bir periyim. her şey vaktinde güzel derdi şarkıda. seninle bir dakika aralığına gelemeden yuttum dertlerin cümlesini. içimde isyan, uysallık, geriye dönüş, hangisini söyleyeyim sevdiğim? geleceğinden utanmak gibi düşündüklerimi taşıyamıyor bedenim... hangi komşu köyün delisi ile paylaşacağımı şaşırdığım çığlık atan yalnızlığım. bir dadaist rüyamdın benim.. hep öyle kalsaydı gözlerin. hep öyle olsaydı anıtım. yıkılmasaydı. harabelerde dolaşmayı hiç olmazsa hobi olarak yeğleyeceğini bilsem, önüne dökülürüm arnavut kaldırımı taşları gibi...
bu gün gözlerinden mahrum kalışımın bilmem kaçıncı yıldönümü.. çoban yıldızı ilgimi çekmiyor artık..
gittin ve bittim..
hoş gidişler olsun.
"hoş kal sevdiğim"
"ben giderim adım kalır"
"alışkanlıklarını da götürüyorum"
bana neyi reva gördüğünü bilmediğim gözlerine bakmaya şimdi çok pişmanım. kahrolası bir illet ki; yürek üstüne kezzap dökülmüş, döktüğü yerde çimenlerin yeşeremeyeceği ya da ne olduğunu çözümleyemediğim insani hislerim yasak artık bana. kendi insanlığımı yasakladım kendime..
bakamam gözlerine. ben hayalet olmayı tercih ettim. hazmedemediğim bakışlarını dağ gibi devirdin üzerime. kendi cenazesinde aymazlık eden bir periyim. her şey vaktinde güzel derdi şarkıda. seninle bir dakika aralığına gelemeden yuttum dertlerin cümlesini. içimde isyan, uysallık, geriye dönüş, hangisini söyleyeyim sevdiğim? geleceğinden utanmak gibi düşündüklerimi taşıyamıyor bedenim... hangi komşu köyün delisi ile paylaşacağımı şaşırdığım çığlık atan yalnızlığım. bir dadaist rüyamdın benim.. hep öyle kalsaydı gözlerin. hep öyle olsaydı anıtım. yıkılmasaydı. harabelerde dolaşmayı hiç olmazsa hobi olarak yeğleyeceğini bilsem, önüne dökülürüm arnavut kaldırımı taşları gibi...
bu gün gözlerinden mahrum kalışımın bilmem kaçıncı yıldönümü.. çoban yıldızı ilgimi çekmiyor artık..
gittin ve bittim..
hoş gidişler olsun.
Koklanması Sempatik Olan Nesneler
sağdan, soldan hep duyulur bu şeyler. ama doğru düzgün bir araya getirilmemiş hiç. bu nesneleri derlemeye çalıştım. aslında çok daha fazlası var ancak ilk etapta aklıma gelenler bunlar.
benzin;
listede adeta kafaya oynayan bu petrol maddesi delice, çılgınca seviliyor. hani parfümü çıksa epey talep görür. ama çok pahalı olur, o da ayrı bir mesele.
kokoreç;
seveni ve seymeyeni bir araya gelse, küçük ölçekli iki orta avrupa ülkesi çıkar ortaya. bir klişenin de daimi başrolüdür kokoreç. seven çok sever, sevmeyen hiç sevmez. fakat kokusu, kendinden bağımsız, farklı bir oluşum. kokoreç sevmeyip de kokusunu seven insan popülasyonu da epey var.
yumuşatıcı;
markası, ticari sunum şekli nasıl olursa olsun, bu nesnenin de birçok seveni var. hatta sırf kokusu için yumuşatıcı kullanan insanlar mevcut. bir de itiraf gelsin. tam olarak ne işe yaradığını bilmemekle beraber, ben de kokusu için satın alanlardanım bu maddeyi.
kavun;
sanırım koku hafızası denen kavramla ilintili bir koku bu. çocukken çiğnenen, kavun aromalı sakızlar sayesinde, koku belleğinde, kendine bir yer edindi kavun. ordan bir sempati var zaten, bir üstüne, ileriki yaşlardaiçilen kavunlu nargile eklenince, muazzam bir koku kaynağı haline dönüşüyor kavun. meze kültürünün de vaz geçilmez bir unsuru aynı zamanda
tarçın;
güzel ülkemizde daha çok muhabbet kuşu ismi olarak kullanılan tarçının da özellikle baharatlar klasmanında çok ayrı ve önemli bir yeri var. çoğu zarar azı karar bir baharat olan tarçın, birçok parfümün de alt notasını oluşturmakta. sütlaçla harika bir ikili oluşturan tarçın, bu derlemenin olmazsa olmazlarından
şampuan;
bize has, bittikten sonra en az 5 gün daha idare eden bu mucizevi sıvı, tercih edilirken dahi, çoğu kez kokusunun bıraktığı etki ile temin edilmekte.
fesleğen;
bu da çok ilginç bir bitki. örneğin klasik metodlarla yapılan makarna, öğrenci yemeği sıfatı taşıyorsa, içine bundan koyduğunuzda, lüks bir restaurant menüsünde bulunan pahalı bir yiyecek oluveriyor. demek ki makarnaya karakter katabilecek düzeyde bir sempatisi var bu bitkinin. reyhan da var ama belki de kimbilir ikisi, aslında aynı şeylerdir. bilemedim tam.
marangoz kokusu;
literatürde böyle bir şeyin olup olmadığından emin değilim ama kokusunun çok fazla beğenildiğini, açıkça söyleyebilirim. hele de hızarla kesilirken falan, çılgınca bir his bırakıyor ağaç kokusu veya talaş, marangoz işte.
şallara sıkılan ve yüzeyde eskiyen parfüm kokusu;
esasen koku olan fakat bu deyimle, kokunun kokusu konumuna düşen değişik bir koku. kumaş içinde bulunan liflerle birleşen parfüm kokusu, bir müddet zaman geçtikten sonra bir başka koku karakterine bürünebiliyor, ve her parfüm kokusunun ayrı bir kokusu oluşuyor. belki de alt nota olarak kullanılmalı ama teknik olarak bu kokuyu damıtabilmek çok zor görünüyor.
sinek ilacı kokusu;
bu başlı başına bir çılgınlık olmakla birlikte, başlıkta bahsedilen, peşinden koşulan sinek ilacı sıkma arabasından yayılan koku.
taze ekmek kokusu;
pazara sabahları kahvaltısının resmi sponsoru olabilecek sempatik kokusu;
arı mayalı silgi;
yine koku hafızası belleğinde saklanan ve insanın iştahını açan mayanın sihirli kimyasal kokusu.
bebek kokusu;
bu koku piyasada birçok ürüne ilham olmuş ve ve deli paralar kazandırmış efsanevi koku. ama resmi olarak göster bir tane derseniz sanırım zorlanırım.
sevgilinin boynu;
koku yayıp yaymadığı meçhul olmakla birlikte, belki de kendisine yüklenen anlamın hissedilebilen efsanevi kokusudur. şairlere ilhamdır aynı zaman.
"boynun diyorum,
boynunu benim kadar kimse değerlendiremez.
bir başka derlemede görüşmek üzere.
sefa
benzin;
listede adeta kafaya oynayan bu petrol maddesi delice, çılgınca seviliyor. hani parfümü çıksa epey talep görür. ama çok pahalı olur, o da ayrı bir mesele.kokoreç;
seveni ve seymeyeni bir araya gelse, küçük ölçekli iki orta avrupa ülkesi çıkar ortaya. bir klişenin de daimi başrolüdür kokoreç. seven çok sever, sevmeyen hiç sevmez. fakat kokusu, kendinden bağımsız, farklı bir oluşum. kokoreç sevmeyip de kokusunu seven insan popülasyonu da epey var.yumuşatıcı;
markası, ticari sunum şekli nasıl olursa olsun, bu nesnenin de birçok seveni var. hatta sırf kokusu için yumuşatıcı kullanan insanlar mevcut. bir de itiraf gelsin. tam olarak ne işe yaradığını bilmemekle beraber, ben de kokusu için satın alanlardanım bu maddeyi.
kavun;
sanırım koku hafızası denen kavramla ilintili bir koku bu. çocukken çiğnenen, kavun aromalı sakızlar sayesinde, koku belleğinde, kendine bir yer edindi kavun. ordan bir sempati var zaten, bir üstüne, ileriki yaşlardaiçilen kavunlu nargile eklenince, muazzam bir koku kaynağı haline dönüşüyor kavun. meze kültürünün de vaz geçilmez bir unsuru aynı zamanda
tarçın;
güzel ülkemizde daha çok muhabbet kuşu ismi olarak kullanılan tarçının da özellikle baharatlar klasmanında çok ayrı ve önemli bir yeri var. çoğu zarar azı karar bir baharat olan tarçın, birçok parfümün de alt notasını oluşturmakta. sütlaçla harika bir ikili oluşturan tarçın, bu derlemenin olmazsa olmazlarından
şampuan;
bize has, bittikten sonra en az 5 gün daha idare eden bu mucizevi sıvı, tercih edilirken dahi, çoğu kez kokusunun bıraktığı etki ile temin edilmekte.
fesleğen;
bu da çok ilginç bir bitki. örneğin klasik metodlarla yapılan makarna, öğrenci yemeği sıfatı taşıyorsa, içine bundan koyduğunuzda, lüks bir restaurant menüsünde bulunan pahalı bir yiyecek oluveriyor. demek ki makarnaya karakter katabilecek düzeyde bir sempatisi var bu bitkinin. reyhan da var ama belki de kimbilir ikisi, aslında aynı şeylerdir. bilemedim tam.marangoz kokusu;
literatürde böyle bir şeyin olup olmadığından emin değilim ama kokusunun çok fazla beğenildiğini, açıkça söyleyebilirim. hele de hızarla kesilirken falan, çılgınca bir his bırakıyor ağaç kokusu veya talaş, marangoz işte.
şallara sıkılan ve yüzeyde eskiyen parfüm kokusu;
esasen koku olan fakat bu deyimle, kokunun kokusu konumuna düşen değişik bir koku. kumaş içinde bulunan liflerle birleşen parfüm kokusu, bir müddet zaman geçtikten sonra bir başka koku karakterine bürünebiliyor, ve her parfüm kokusunun ayrı bir kokusu oluşuyor. belki de alt nota olarak kullanılmalı ama teknik olarak bu kokuyu damıtabilmek çok zor görünüyor.
sinek ilacı kokusu;
bu başlı başına bir çılgınlık olmakla birlikte, başlıkta bahsedilen, peşinden koşulan sinek ilacı sıkma arabasından yayılan koku.
taze ekmek kokusu;
pazara sabahları kahvaltısının resmi sponsoru olabilecek sempatik kokusu;
arı mayalı silgi;
yine koku hafızası belleğinde saklanan ve insanın iştahını açan mayanın sihirli kimyasal kokusu.
bebek kokusu;
bu koku piyasada birçok ürüne ilham olmuş ve ve deli paralar kazandırmış efsanevi koku. ama resmi olarak göster bir tane derseniz sanırım zorlanırım.
sevgilinin boynu;
koku yayıp yaymadığı meçhul olmakla birlikte, belki de kendisine yüklenen anlamın hissedilebilen efsanevi kokusudur. şairlere ilhamdır aynı zaman.
"boynun diyorum,
boynunu benim kadar kimse değerlendiremez.
bir başka derlemede görüşmek üzere.
sefa
Serin Sesler Mektuplar 3
bu yazıları kopyala yapıştır yapmak serbest sevgili sen. kaynak belirtmene, alıntı yapmana da gerenk yok. lakin alıntıladığın yeri bil yeter. saygılar.
MEKTUP 3 ORADA MISIN?
taptaze bahar çiçeklerinin bile yolu vardır kendince. ve mücadelesi vardır toprakla bir miktar. belki de yaşamak hissi o mücadeleye tanık olmakla olmamak arasında bir yerdedir. hayret. sana karşı hiçbir tıkanıklık yok düşünce yollarımda. bir fısıltı gibi kulağıma çalınıyor yalnız ikimizin seveceği, sevebileceği dizeler, kelimeler, cümleler. saadet nasıl da eski bir kelime gibi ve nasıl da eskiliğine rağmen heyecanlandıran bir yanı var. o nasıl bir duygu... bir insan hayatı boyunca en fazla birkaç kere tanık olabilir bu duyguyla yüz yüze olduğuna. bu aralar epeyce tanım yaptığım doğrudur ama ben kendimce her şeyin tanımı yapmak isterim sana. dinler misin beni hep? ben seni dinlerim. ciltlerce yazsam da dinlerim seni. ben dinlerim evet. senin sessizliğini bile dinlemeyi seviyorum inan bana. hoşuma gidiyor bu. başka hiçbir hisle mukayese etmem bunu. saadet diye zemin hazırlayıp altını çizmeye yeltendiğim şey bu değil üstelik. o başka bambaşka bir şey.
yazmakla yazmamak arasında kalmakla, yazabilecek şeyleri tüketmekten ürkmek farklı şeyler. söyledim ya, sana yazmaya niyetlendiğimde bu ürküntüden eser yok. ben bırakıyorum kendimi adeta ve yazılmak istenen sözcükler bir araya gelip "biz bu şöleni seviyoruz yeaa" diyorlar sanki. tabii ya. şölen gibi sana yazmak. seni düşünmek ümitli şey deyip nazım'a bir selam göndermek suretiyle şöyle bir konunun kapağını da açayım sana yazarken kolaj yapamıyorum sağdan soldan yazılanlardan. evet beslenmek, esinlenmek ya da adına her ne söylersen, bu gibi şeyler güzel şeyler olabilir. belki de yazdıklarım öylesine şeyler yani ilk defa yazılmışlar gibi onları yüceltmekle iştigal ediyorum sanılabilir fakat birilerine ait olan anlamları vurguları ya da yaşanmışlık mı desem, bunları evirip çevirip benimmiş gibi gösterip günün sonunda topladığı puanlarla övünen bir yarışmacı gibi görünmekten imtina ederim. benim sana yazarken yaptığım yanlışlar bile güzel. anlatım bozukluklarımı, yazım yanlışlarımı falan seviyorum. cümlenin sonuna doğru dağılan fikirlerimi ya da başka başka konular arası geçişlerde yapabileceğim kopuklukları bile..
kaldı ki öyle kopukluklar da vardır ama. öte yandan cümlelere ağır anlamlar da yüklemek istemem ama sen benim en temiz suyumsun. ve ben çok susadım kayıtlara geçsin.
hep, bir sonraki basamağın daha güzel olması için geçilen basamaklarda çile çekmek fikri ne çok düşünürün ham madde fikri olmuş zamanında. ve bu gelecek nesillere akratılması zorunlu bir birikim gibi sürekli sunulup durdu önümüze. hani derin olmasın isterim yazdıklarım ama bizim yüzeyselliğimiz de derinlerimiz gibi güzel olduğu için ve ben sen bunları okurken, kafanda, çevrende olması muhtemel gürültülerde bile bizim için harika bir sessizlik ortamı oluşturacağını bildiğimden içim rahat. benim yazdıklarım sadece senin topraklarında filizlenebilme özelliği olan tohumlar gibi. “benim adım orman” diye albüm ismi mi olurmuş diyenlere, şebnem ferah ne yanıt verir acaba? olur çünkü. ama bildiğin üzere kanaatkar olmak isterim. bahçemiz, bizim bahçemiz yeter değil mi, belleyelim yetsin.
"seni aldım bana ayırdım"
"sustum"
"gizlendim"
değişen doğrular var diye, onlar gerçek diye hayatı zehir edecek değiliz kendimize. şimdi benim aklımdan hep olmasını istediğim, dilediğim şeyler geçiyor ama bunları sana sunmayı şu anda doğru bulmuyorum. şöyle olsun, böyle olsun, insanlar, bizim kendi aramızdaki konuşmadan bile girebileceğimiz muhteşem diyaloglara anlam veremeyip, “garip bunlar” desin gibi şeyler demeyeyim şimdi sana. ah delilik, deli olma hali. delilik büyük prim yapar. edebiyatta ve toplum için elzem olan sanat dallarında hem de. ama delilikteki tadı sırf akıllı insanlar alamıyor diye kendimize seçilmiş muamelesi yapmak için doğru bir zaman değil. bir seçilmişlik var mı dersen sanırım adınla başlamalıyım sus deyip.
hep hesap makinesi ile leblebi yazmamalı. bazen leblebi ile hesap makinası yazılmalı çünkü hayat kısa, bunu yapmaya vakit bulamayabilir insan. biraz da bir ergen şımarıklığı çekip çıkarmalı bir yerlerden.
zamanda evren, evrende dünya, dünyada istanbul, istanbul seninle güzel. şımarma kotamdan gidiyor giden. "gitsin, gitsin efendim"
dünya seninle güzel. ben de.
"kuşlar bakımından uçarı, çocuk tutumuyla beklenmedik"
"dünyanın en güzel kadını"
itirazı olan?
Sefa
MEKTUP 3 ORADA MISIN?
taptaze bahar çiçeklerinin bile yolu vardır kendince. ve mücadelesi vardır toprakla bir miktar. belki de yaşamak hissi o mücadeleye tanık olmakla olmamak arasında bir yerdedir. hayret. sana karşı hiçbir tıkanıklık yok düşünce yollarımda. bir fısıltı gibi kulağıma çalınıyor yalnız ikimizin seveceği, sevebileceği dizeler, kelimeler, cümleler. saadet nasıl da eski bir kelime gibi ve nasıl da eskiliğine rağmen heyecanlandıran bir yanı var. o nasıl bir duygu... bir insan hayatı boyunca en fazla birkaç kere tanık olabilir bu duyguyla yüz yüze olduğuna. bu aralar epeyce tanım yaptığım doğrudur ama ben kendimce her şeyin tanımı yapmak isterim sana. dinler misin beni hep? ben seni dinlerim. ciltlerce yazsam da dinlerim seni. ben dinlerim evet. senin sessizliğini bile dinlemeyi seviyorum inan bana. hoşuma gidiyor bu. başka hiçbir hisle mukayese etmem bunu. saadet diye zemin hazırlayıp altını çizmeye yeltendiğim şey bu değil üstelik. o başka bambaşka bir şey.
yazmakla yazmamak arasında kalmakla, yazabilecek şeyleri tüketmekten ürkmek farklı şeyler. söyledim ya, sana yazmaya niyetlendiğimde bu ürküntüden eser yok. ben bırakıyorum kendimi adeta ve yazılmak istenen sözcükler bir araya gelip "biz bu şöleni seviyoruz yeaa" diyorlar sanki. tabii ya. şölen gibi sana yazmak. seni düşünmek ümitli şey deyip nazım'a bir selam göndermek suretiyle şöyle bir konunun kapağını da açayım sana yazarken kolaj yapamıyorum sağdan soldan yazılanlardan. evet beslenmek, esinlenmek ya da adına her ne söylersen, bu gibi şeyler güzel şeyler olabilir. belki de yazdıklarım öylesine şeyler yani ilk defa yazılmışlar gibi onları yüceltmekle iştigal ediyorum sanılabilir fakat birilerine ait olan anlamları vurguları ya da yaşanmışlık mı desem, bunları evirip çevirip benimmiş gibi gösterip günün sonunda topladığı puanlarla övünen bir yarışmacı gibi görünmekten imtina ederim. benim sana yazarken yaptığım yanlışlar bile güzel. anlatım bozukluklarımı, yazım yanlışlarımı falan seviyorum. cümlenin sonuna doğru dağılan fikirlerimi ya da başka başka konular arası geçişlerde yapabileceğim kopuklukları bile..
kaldı ki öyle kopukluklar da vardır ama. öte yandan cümlelere ağır anlamlar da yüklemek istemem ama sen benim en temiz suyumsun. ve ben çok susadım kayıtlara geçsin.
hep, bir sonraki basamağın daha güzel olması için geçilen basamaklarda çile çekmek fikri ne çok düşünürün ham madde fikri olmuş zamanında. ve bu gelecek nesillere akratılması zorunlu bir birikim gibi sürekli sunulup durdu önümüze. hani derin olmasın isterim yazdıklarım ama bizim yüzeyselliğimiz de derinlerimiz gibi güzel olduğu için ve ben sen bunları okurken, kafanda, çevrende olması muhtemel gürültülerde bile bizim için harika bir sessizlik ortamı oluşturacağını bildiğimden içim rahat. benim yazdıklarım sadece senin topraklarında filizlenebilme özelliği olan tohumlar gibi. “benim adım orman” diye albüm ismi mi olurmuş diyenlere, şebnem ferah ne yanıt verir acaba? olur çünkü. ama bildiğin üzere kanaatkar olmak isterim. bahçemiz, bizim bahçemiz yeter değil mi, belleyelim yetsin.
"seni aldım bana ayırdım"
"sustum"
"gizlendim"
değişen doğrular var diye, onlar gerçek diye hayatı zehir edecek değiliz kendimize. şimdi benim aklımdan hep olmasını istediğim, dilediğim şeyler geçiyor ama bunları sana sunmayı şu anda doğru bulmuyorum. şöyle olsun, böyle olsun, insanlar, bizim kendi aramızdaki konuşmadan bile girebileceğimiz muhteşem diyaloglara anlam veremeyip, “garip bunlar” desin gibi şeyler demeyeyim şimdi sana. ah delilik, deli olma hali. delilik büyük prim yapar. edebiyatta ve toplum için elzem olan sanat dallarında hem de. ama delilikteki tadı sırf akıllı insanlar alamıyor diye kendimize seçilmiş muamelesi yapmak için doğru bir zaman değil. bir seçilmişlik var mı dersen sanırım adınla başlamalıyım sus deyip.
hep hesap makinesi ile leblebi yazmamalı. bazen leblebi ile hesap makinası yazılmalı çünkü hayat kısa, bunu yapmaya vakit bulamayabilir insan. biraz da bir ergen şımarıklığı çekip çıkarmalı bir yerlerden.
zamanda evren, evrende dünya, dünyada istanbul, istanbul seninle güzel. şımarma kotamdan gidiyor giden. "gitsin, gitsin efendim"
dünya seninle güzel. ben de.
"kuşlar bakımından uçarı, çocuk tutumuyla beklenmedik"
"dünyanın en güzel kadını"
itirazı olan?
Sefa
Serin Sesler Mektuplar 2
MEKTUP 2
Gökdelen ve sahra kadar birbirine zıt iki oluşum şu sevda denen. Yakmakla ısıtmak arasında gidip gelen bir bağ bozumu, bir kötürüm uçurtma. uçmak isteyip de uçamayan. Belli noktalara geldiğinde kilitlenen mekanizmalar gibi. "Geçiş" denilen ise kilidi görmesine rağmen kilitlenmeden devam edebilme hali olsa gerek. Bugün bir kız çocucuğu şarkı söylüyor. bildiğinden değil ya... Aşk o çocukcağızın ses tellerine kodlanmadıysa neden var olsun. Aşk saçlarının ipeğinde saklı değilse neden var olsun? Saçların ki kehribar gibi. Aşk kipriklerine tutunmuyorsa varsın olmasın zaten. Ahh, gözlerin elbette. "Ne söz ne kelime ne hiçbir şey, gözleri getirin gözleri" demiş ya Cansever Edip. Bak bu da benim hitap şekillerimden bir olsun sana sevgili. Gözlerin, bir serabın ortası. Gözlerin güneşle eş, gözlerimin nuru gözlerin, gür bir kaynakla beslenmeyen su hiç "akar" olur mu? O sadece, iki hidrojen, bir oksijen, basit bir kimyevi birleşim kalsın madem.
Sana uğrama ihtimali olmayan bir hissin de uçarı olması söz konusu değil. Ben diliyorum ki senin yanına yörene yaklaşan hiçbir his, uçarı sıfatına uğramasın. Ve diliyorum ki bu sıfat, yalnızca benim hislerimde vaki olsun. Uçarı... Ne çok şiirde geçiyor bu sıfat. Fakat emin ol ki hiçbirinin, gözlerinle birleşmedikten sonra pek de öyle hükmü yok. Ah gözlerin. Ne tür bir bayramdır. Nasıl bir karnavaldır kim bilir. Yine bencillik yapacağım biraz. Bu bana da nasip olsun, olsun ki uçarı olsun bütünü örtmeye yetmeyen parçacıklar. Fakat bir dinginleme yapmak zorunluluğu seziyorum kendimde sevgili gözüm.
Seni çılgın, hadi oradan.
Baharım sensin. Biliyorum. Kışa girerken bile biliyordum bunu. Winter is coming. Eyvallah.
Cemre geleneksel olarak önce toprağa, sonra suya, sonra havaya düşüyormuş. Şey dicem, bir Cemre de sensin. Bi de benim yüreğime düş.
Ah evet.
Bir sana bir de bana
Serin Sesler - Sanat Sevicisi
hey gidi sanat.
yapılma amacı sorgulandı hep. kendisi için mi? toplum için mi? benim en beğendiğim cevaplar kaçamak olanlardı hep. net bir şekilde cevaplayan da oldu.
sanat estetik olmadan bir hiç. estetik de oldukça muğlak bir mefhum. meşhur ekşi sözlük soruları eşiğine geliyoruz burada. kime göre, neye göre diye soruyoruz. akademik bir makalade şuna benzer şeyler yazıyordu muğlaklığı ile ilgili. bir afrika kabilesinde, kadınlar boyunlarına küçük yaşlardan itibaren halkalar takıyorlar. ve en ihtişamlı olan kadın, boynunda en fazla halka takılı olan kadındır. kime göreyi cevaplamış oluyoruz bu örnekle. kabile halkı, boynuna en fazla halkayı dolayan kadını estetik buluyor. algı da pek önemli. biçimlenmiş veya son haline gelmiş bir algı çok da sorgulamadan bazı gerçekleri kabul edebiliyor. sanat ve sektör kavramları da kardeş iki kavram olma yolundalar. sanatın endüstriye göz kırpması yadsınamaz bir gerçek oldu neredeyse. ancak sanat biricik ve tek yapıt üzerine yoğunlaşıyordu. seri üretim ve sanat yan yana duramazdı. seri üretim veya kullanıma yönelik üretim yine sanat kelimesinin kökünden gelen zanaat kavramları ile ilgiliydi. oysa endüstri, zanaatı da içinde barındırmaya başlayan önemli bir konu. pek çok endüstrinin sadık takipçileri olmak durumundayız içinde bulunduğumuz zaman itibari ile.
sanatın bir başka kolu olan görsel sanatlar her ne kadar ilk zamanlarındaki ihtişamı içinde barındırmıyor olsa da halen heyecan verici duyguları tetikleyen yapıtlar bir anıt gibi durmaktalar. televizyonu, teknik olarak oldukça yakın olsa da belirli bir görsel sanatın alt dalı olarak betimlemek istemem doğrusu. sanat olarak adlandırılması gereken şeyin ne olduğu hızla belirsiz bir hal almaya başladı. iyi bir kanarya üreticisi de yaptığı işin sanat olduğunu iddia ediyor, pul biber üretimi yapan bir fabrikanın müdürü de. hedef kitle anahtarı endüstriyel bir kavram mı yoksa sanatın konusu bir amaç mı iyice gri bir hal almaya başladı. sanatı arayan bir toplululuk ve sanatı imal ettiğini iddia eden bir kimse ne zaman ki bir düzlemde sorunsuzca karşılaşır, o zaman işte biraz işler yoluna girmeye başlar gibi olur.
yapılma amacı sorgulandı hep. kendisi için mi? toplum için mi? benim en beğendiğim cevaplar kaçamak olanlardı hep. net bir şekilde cevaplayan da oldu.
sanat estetik olmadan bir hiç. estetik de oldukça muğlak bir mefhum. meşhur ekşi sözlük soruları eşiğine geliyoruz burada. kime göre, neye göre diye soruyoruz. akademik bir makalade şuna benzer şeyler yazıyordu muğlaklığı ile ilgili. bir afrika kabilesinde, kadınlar boyunlarına küçük yaşlardan itibaren halkalar takıyorlar. ve en ihtişamlı olan kadın, boynunda en fazla halka takılı olan kadındır. kime göreyi cevaplamış oluyoruz bu örnekle. kabile halkı, boynuna en fazla halkayı dolayan kadını estetik buluyor. algı da pek önemli. biçimlenmiş veya son haline gelmiş bir algı çok da sorgulamadan bazı gerçekleri kabul edebiliyor. sanat ve sektör kavramları da kardeş iki kavram olma yolundalar. sanatın endüstriye göz kırpması yadsınamaz bir gerçek oldu neredeyse. ancak sanat biricik ve tek yapıt üzerine yoğunlaşıyordu. seri üretim ve sanat yan yana duramazdı. seri üretim veya kullanıma yönelik üretim yine sanat kelimesinin kökünden gelen zanaat kavramları ile ilgiliydi. oysa endüstri, zanaatı da içinde barındırmaya başlayan önemli bir konu. pek çok endüstrinin sadık takipçileri olmak durumundayız içinde bulunduğumuz zaman itibari ile.
sanatın bir başka kolu olan görsel sanatlar her ne kadar ilk zamanlarındaki ihtişamı içinde barındırmıyor olsa da halen heyecan verici duyguları tetikleyen yapıtlar bir anıt gibi durmaktalar. televizyonu, teknik olarak oldukça yakın olsa da belirli bir görsel sanatın alt dalı olarak betimlemek istemem doğrusu. sanat olarak adlandırılması gereken şeyin ne olduğu hızla belirsiz bir hal almaya başladı. iyi bir kanarya üreticisi de yaptığı işin sanat olduğunu iddia ediyor, pul biber üretimi yapan bir fabrikanın müdürü de. hedef kitle anahtarı endüstriyel bir kavram mı yoksa sanatın konusu bir amaç mı iyice gri bir hal almaya başladı. sanatı arayan bir toplululuk ve sanatı imal ettiğini iddia eden bir kimse ne zaman ki bir düzlemde sorunsuzca karşılaşır, o zaman işte biraz işler yoluna girmeye başlar gibi olur.
Serin Sesler Mektuplar
Bugün de bunları yazdım sevgili okur, değerli dinleyici.
MEKTUP 1
ölüm geldiğinde aklıma, ağaçlara sarılan adamın hüznü bana da çöküveriyor. ah cemal süreya. ve sanki, hiçbir yıldız sistemine ait, hiçbir güneşin gücü yetmiyormuş gibi görünüyor içimi ısıtmaya.
biri hariç. hangi sistemin hangi yıldızı, hangi güneşisin bilmiyorum sevgili bayan. güneş de bir yıldız değil miydi? gözlerim kapalı, halim bedbaht, derim soluk ne zamandır. kendini bile ısıtamayan bir soba gibiyim. yangın var ama harsız ateş. yara ama ama kan yok gibi. ışıltıyı da göremiyorum gözlerimde. aynaya bakınca görmek istediğim ışıltıyı... bu yazının akışına göre "çünkü senin gözlerinin ışıltısı bana yetiyor" gibi bir sor mu sormalıydım? fakat yalan söylemeye halim yok ellerinde sümbülteberle gelen sayın bayan.. "ellerin hala sümbülteber kokuyor senin desem ya sana. halim yok yalana dolana.
senin ışıltın bana yetiyor diyebilseydim keşke. yetmiyor zira. yetiremiyorum. yine yalan yok ki seni günlere, aylara bölmeye yeltendim. yetmedi, şiirsellikten sıyırıp kendimi, inan bana dakikalarla saniyelerle uğraştım. görece kuramı da nedir? ve öyle zannediyorum ki zaman kavramının bikaç level ötesine atlamak üzere olan bir deliyim. zamanın göreceliliğini de inceden anlamaya başladım. einstein'in içi rahat olsun o zaman. madem yoksun dedim kendi kendime, senin çiçeklerini dermeye çabalıyor ama başaramıyorsam, ben yokum deyip gitmem mi gerekir? cevap ver sayın bayan.
haberin de olmamalıydı ya bunlardan... neyse. yani demem o ki, kendi kendimi diskalifiye etmeme az kaldı. sesin de gelmiyor kapıların ardından. bilirim, ben de bilirim bir kışa hazırlanmanın çok zor olduğunu. bilirim, içimde açan mevsimsiz çiçeklerin de hükümsüz olduğunu. ismini dövme gibi işledim kalbime sanırım. kalbim kırık sayılır oysa.
daha sonra, gitgel aklım, bunları bertaraf etmenin çok sağlıklı olmadığı yönünde telkinlerde bulunuyor bana. neyse o zaman alfabeye ineyim ben. alfalara betalara. eliflere lamlara mimlere.
nasıl böyle düşünebildiğime şaştım kaldım. neydim ben. kızgın bir adam? oyuncakları kırılmış bir çocuk? babasını yitiren bir savam mağduru? düzenin dişlilerine takılan bir hayalperest? iflah olmaz bir aşık?, notasız bir şarkı? neydim ben öyle? bir tanı koyabilirdi pekala psikiyatrın biri. klinik bir vaka mıyım ben?
neydim ben? üzdüm mü seni? gidişte geliş, gelişte gidiş olduğunu bir şekilde kavramaya çalışan, veyahut bir paradoksun parmaklarına sıkışmış deli biriyim diye düşünüp duruyorum.
deli olan deli olduğuna kanaat getiremez mi dersin?
isminin harfleri süzülünce zihnimin içinde, bir perde gibi insin istiyorum melodiler. yepyeni şarkılar devşiriyorum gözlerinden. harflerin nefes oluyorlar bana. zeki müren de görse bizi, böyle bir kara sevda diye başlasa, güzel olmaz mı? ne dersin? "gördükçe seni, tazelenir ruhum, bedenim" diyen adam da bir eksikliğim yok, bilmelisin.
Sefa
Yakında şiir falan da paylaşırım bu gidişle. az kaldı. henüz yazılmış bir şiirim de yok, yalnız tuğlalar var. hazırlar bir yapıya ait olmaya. hüzne yer var hayatımda, hayatımızda...
Sevgiler.
MEKTUP 1
ölüm geldiğinde aklıma, ağaçlara sarılan adamın hüznü bana da çöküveriyor. ah cemal süreya. ve sanki, hiçbir yıldız sistemine ait, hiçbir güneşin gücü yetmiyormuş gibi görünüyor içimi ısıtmaya.
biri hariç. hangi sistemin hangi yıldızı, hangi güneşisin bilmiyorum sevgili bayan. güneş de bir yıldız değil miydi? gözlerim kapalı, halim bedbaht, derim soluk ne zamandır. kendini bile ısıtamayan bir soba gibiyim. yangın var ama harsız ateş. yara ama ama kan yok gibi. ışıltıyı da göremiyorum gözlerimde. aynaya bakınca görmek istediğim ışıltıyı... bu yazının akışına göre "çünkü senin gözlerinin ışıltısı bana yetiyor" gibi bir sor mu sormalıydım? fakat yalan söylemeye halim yok ellerinde sümbülteberle gelen sayın bayan.. "ellerin hala sümbülteber kokuyor senin desem ya sana. halim yok yalana dolana.
senin ışıltın bana yetiyor diyebilseydim keşke. yetmiyor zira. yetiremiyorum. yine yalan yok ki seni günlere, aylara bölmeye yeltendim. yetmedi, şiirsellikten sıyırıp kendimi, inan bana dakikalarla saniyelerle uğraştım. görece kuramı da nedir? ve öyle zannediyorum ki zaman kavramının bikaç level ötesine atlamak üzere olan bir deliyim. zamanın göreceliliğini de inceden anlamaya başladım. einstein'in içi rahat olsun o zaman. madem yoksun dedim kendi kendime, senin çiçeklerini dermeye çabalıyor ama başaramıyorsam, ben yokum deyip gitmem mi gerekir? cevap ver sayın bayan.
haberin de olmamalıydı ya bunlardan... neyse. yani demem o ki, kendi kendimi diskalifiye etmeme az kaldı. sesin de gelmiyor kapıların ardından. bilirim, ben de bilirim bir kışa hazırlanmanın çok zor olduğunu. bilirim, içimde açan mevsimsiz çiçeklerin de hükümsüz olduğunu. ismini dövme gibi işledim kalbime sanırım. kalbim kırık sayılır oysa.
daha sonra, gitgel aklım, bunları bertaraf etmenin çok sağlıklı olmadığı yönünde telkinlerde bulunuyor bana. neyse o zaman alfabeye ineyim ben. alfalara betalara. eliflere lamlara mimlere.
nasıl böyle düşünebildiğime şaştım kaldım. neydim ben. kızgın bir adam? oyuncakları kırılmış bir çocuk? babasını yitiren bir savam mağduru? düzenin dişlilerine takılan bir hayalperest? iflah olmaz bir aşık?, notasız bir şarkı? neydim ben öyle? bir tanı koyabilirdi pekala psikiyatrın biri. klinik bir vaka mıyım ben?
neydim ben? üzdüm mü seni? gidişte geliş, gelişte gidiş olduğunu bir şekilde kavramaya çalışan, veyahut bir paradoksun parmaklarına sıkışmış deli biriyim diye düşünüp duruyorum.
deli olan deli olduğuna kanaat getiremez mi dersin?
isminin harfleri süzülünce zihnimin içinde, bir perde gibi insin istiyorum melodiler. yepyeni şarkılar devşiriyorum gözlerinden. harflerin nefes oluyorlar bana. zeki müren de görse bizi, böyle bir kara sevda diye başlasa, güzel olmaz mı? ne dersin? "gördükçe seni, tazelenir ruhum, bedenim" diyen adam da bir eksikliğim yok, bilmelisin.
Sefa
Yakında şiir falan da paylaşırım bu gidişle. az kaldı. henüz yazılmış bir şiirim de yok, yalnız tuğlalar var. hazırlar bir yapıya ait olmaya. hüzne yer var hayatımda, hayatımızda...
Sevgiler.
Serin Sesler - Sonra Döndüm Dedim ki; Bazenler Çoğalıyor Bazen
merhaba sevgili dinleyici.
ben sefa. sefa herhalde, manken olmayan.
bazı şarkılar vardır. hit olacağı, kilometrelerce öteden belli olur. öyle unutulup gitmez. sabun köpüğü gibi de değildir. arşivde bile şanına yakışır şekilde kendine yer ayırtır. neden böyle diye soramayız. çünkü şarkı doğuştan hittir. her şeyiyle bambaşkadır. böyle kumaşa sahip insanlar da var. yok mu? var elbette. ne zordur onları bulabilmek, gün ışığına çıkarabilmek ne zordur.
kimin böyle yetileri olduğu da göreceli değil midir mesela? zorluk da burada başlamaz mı?
sen rock müziği çok başarılı bulabiliyorken, ben, bir sanat müziği icracısının, rock müzikte çok başarılı olabileceğini düşünebilirim.
görece ile kesinliğin savaşı değil ama bu. pilav diri ise, her yerde diridir işte. otobüs teyzeleri gibi "çivisi çıktı yeaa dünyanın" çığırtkanlığı yapmak değil amacım. ama bazı şeyleri de görmezden gelemeyiz.
sevgi dolu birdünya için, barış için, kardeşlik için "batsın bu dünya"
anlatmaya çalışırken bocalamak ve sonra da bu hislerin tükenerek hem de hiç hak etmediği şekilde tükenerek birer toz zerreciği gibi dağılmasını izlemek nasıl bir duygudur biliryor musunuz? evet. müzik çalarımızdan (player desem ya ehhe :) gelen seslere karşılık verin. ben de play tuşuna basıyorum zaten.
ben sefa. sefa herhalde, manken olmayan.
bazı şarkılar vardır. hit olacağı, kilometrelerce öteden belli olur. öyle unutulup gitmez. sabun köpüğü gibi de değildir. arşivde bile şanına yakışır şekilde kendine yer ayırtır. neden böyle diye soramayız. çünkü şarkı doğuştan hittir. her şeyiyle bambaşkadır. böyle kumaşa sahip insanlar da var. yok mu? var elbette. ne zordur onları bulabilmek, gün ışığına çıkarabilmek ne zordur.
kimin böyle yetileri olduğu da göreceli değil midir mesela? zorluk da burada başlamaz mı?
sen rock müziği çok başarılı bulabiliyorken, ben, bir sanat müziği icracısının, rock müzikte çok başarılı olabileceğini düşünebilirim.
görece ile kesinliğin savaşı değil ama bu. pilav diri ise, her yerde diridir işte. otobüs teyzeleri gibi "çivisi çıktı yeaa dünyanın" çığırtkanlığı yapmak değil amacım. ama bazı şeyleri de görmezden gelemeyiz.
sevgi dolu birdünya için, barış için, kardeşlik için "batsın bu dünya"
anlatmaya çalışırken bocalamak ve sonra da bu hislerin tükenerek hem de hiç hak etmediği şekilde tükenerek birer toz zerreciği gibi dağılmasını izlemek nasıl bir duygudur biliryor musunuz? evet. müzik çalarımızdan (player desem ya ehhe :) gelen seslere karşılık verin. ben de play tuşuna basıyorum zaten.